Rękawice ochronne przed zagrożeniami mechanicznymi
Rękawice ochronne posiadające certyfikat zgodności z normą EN 388 chronią użytkownika przed zagrożeniami mechanicznymi. Badane właściwości to odporność na ścieranie, odporność na przecięcie, wytrzymałość na rozdarcie oraz odporność na przebicie. Norma EN 388 obejmuje również badanie odporności na uderzenia w przypadku rękawic wyposażonych w elementy chroniące przed uderzeniami na dłoni lub grzbieciem dłoni.
Właściwości ochronne rękawic przeznaczonych do ochrony przed zagrożeniami mechanicznymi są klasyfikowane według poziomów wydajności, jak pokazano w poniższej tabeli.
| Właściwości ochronne | Poziom wydajności |
|---|---|
| Odporność na ścieranie (liczba cykli) | 1 - 4 |
| Odporność na przecięcie ostrzem obrotowym – „test coupe” (wskaźnik) | 1 - 5 |
| Odporność na przecięcie ostrzem prostym TDM (N) | A - F |
| Odporność na rozdarcie (N) | 1 - 4 |
| Odporność na przebicie (N) | 1 - 4 |
| Odporność na uderzenie (opcjonalnie) | P |
Norma określa dwie różne metody badawcze służące do określenia właściwości odporności na przecięcie. Rękawice są badane przy użyciu jednej z tych metod, nigdy nie stosuje się obu metod jednocześnie. Badanie typu „coupe”, czyli badanie odporności na przecięcie ostrzem okrągłym, musi zawsze być przeprowadzane jako pierwsze. Jednak niektóre materiały powodują stępienie ostrza podczas tego rodzaju badań, co oznacza, że wyniki mogą być mylące. W przypadku, gdy badanie typu „coupe” nie jest odpowiednie, stosuje się zamiast niego metodę badania odporności na przecięcie ostrzem prostym TDM w celu określenia odporności materiału na przecięcie.
Poziomy wydajności przedstawiono za pomocą poniższego piktogramu;
